Formula ergernis

Door Qurius op zaterdag 11 juni 2011 16:20 - Reacties (7)
CategorieŽn: Games, Kortverhalen, Views: 3.238

Nog voor het lezen van de eigenste letters zal ik verklappen wat hier gaat verschijnen: een pc-fanboy post.

Neen, ik ga niet beginnen over de fantastische graphics of de leute die men zou hebben tijdens het bouwen van zijn eigen game-beest. Nee. Ik wil graag een kleine ode aan de mod-scene brengen. Je weet wel, van die lui die rondhangen op obscure fora die nog gebaseerd zijn op een pre-millenniumse uitgave van phpBB.

Als race-fanaat zijnde heb ik sinds de aankondiging van Codemasters' F1 2010 niet meer kunnen eten, drinken, feesten en nog zoveel te meer zaken vooral niet kunnen doen, zonder aan deze racegasmische titel te denken.
De peperdure Ecclestone-wilt-een-nieuwe-jacht-licentie zou door deze programmeerhelden worden gebruikt om een game te creŽren die over twintig jaar tot aan de schoolbanken gereciteerd zou worden. Wat een vooruitzichten.

Op drieŽntwintig september 2010 was dan eindelijk het moment aangebroken waardoor ondergetekende eindelijk weer fatsoenlijk zou kunnen eten, drinken, feesten en nog zoveel te meer zaken, althans dat hoopte ik.
Geen seconde werd onbenut gelaten. Tijdens het installeren werden de online reviews doorgenomen en tijdens het intro-filmpje werden achtereenvolgens de teennagels geknipt, het huiswerk gemaakt en de bureaustoel verstevigd. Dat laatste was om het betere beuk- en ramwerk te kunnen weerstaan, dat mijn ledematen in momenten van stress, euforie, neerslachtigheid en het verbeteren van het baanrecord met ťťn honderdste nog wel eens durven produceren.

Ik organiseerde een Grand Prix in het idyllische plaatsje Monte Carlo en nodigde iedereen uit om te komen racen. Mijn goede vriend Fernando was zo vriendelijk om de race te volgen via de televisie, zodat ik een keertje kon proberen.
Wat een ervaring. Met m'n haar wapperend in de wind en terwijl scheurde ik over de curbs van Sainte Devote. In de op ťťn-na hoogste versnelling vluchtte de auto over Beau Rivage naar boven om bij de Maribeau Haute helemaal terug te schakelen naar twee. In de Tunnel liet ik me helemaal gaan en toucheerde zo eventjes de zevende versnelling om vervolgens de complete tessituur te overluisteren alvorens te arriveren aan het eerste tandwiel. Voorzichtig over de curbs van de chicane een kort rechts-linksje en weer vol op de rechter pedaal stampen.
Eventjes voel ik het rechtsachterste zooltje van mijn vierpoot struikelen, maar gelukkig kon ik de tijdelijke onbalans nog in bedwang houden. Na La Rascasse was het tijd om de laterale G-krachten te laten werken en mijn brein een kijkje door mijn linker oor te gunnen. Wat een fantastische ervaring.

Zo gleed ik bijna tien rondes zonder te stoppen over het asfalt. Ik voelde me als de herleving van Ayrton Senna, die aan de wereld toonde hoe makkelijk het wel niet is om met ťťn hand aan het stuur en de andere aan de manuele 6-bak een rondje af te leggen in een blikken go-cart met duizendtweehonderd peekaa's.

http://grandprixinsider.files.wordpress.com/2007/11/monaco844.jpg


De oplettende lezer voelt de anti-climax al naderen en het kon niet minder waar zijn, of hij arriveert al!
Ik merkte dat mijn walsjes wel aan vervanging toe waren en sloeg rechtsaf de pitstraat in. Ik was niet de enige. Het onderhouds-team, dat gekleed was als een stel reserve-chauffeurs, rende als-het-ware op z'n Bolt's naar formatie. De auto werd van de grond getild en kreeg spiksplinternieuwe bandjes om de baan mee onveilig te maken. Maar ho, dat was buiten de mening van de onderhoudsnichten gerekend. Via de boordcomputer werd ik toegesproken: *skkrrt* "Wait for the lollypop!" * skkrrt* "Just a second, almost ready!" *skkrrt* "Wait for the lollypop!" *skkrrt*.
Terwijl die pit-geek achter zijn computer mij aan het vertellen was dat ik nog niet mocht vertrekken, werd ik ingehaald door de -complete- grid. Van mijn zuurverdiende luxe-positie, goed voor een zilveren plak, zakte ik in een halve minuut terug naar de allerlaatste plek. Juist achter een sjonny in een Golf diesel en juist vůůr een hangjongere op een skateboard.
"Dit kan toch niet waar zijn", zei ik pisneidig tegen mijn beeldbuis. Ik keek naar links en zag Fernando in de pitbox in een deuk liggen, terwijl ik er zeker van was dat Ayrton en Gilles een 360-backflip in hun kist deden. Ondertussen gutste het zweet over mijn iksboks controller, terwijl de verstevigingen aan mijn stoel zich terug begonnen te betalen.

Aangezien de ontwikkeling van de game al gestart was nog vůůr het seizoen daadwerkelijke voorbij was, had Codemasters de zogenaamde 'pitlane' regel in de game gelaten, terwijl die in werkelijkheid na een aantal races al afgeschaft is omdat het de wedstrijd in onbalans bracht. De 'pitlane' regel houdt in dat een geparkeerde wagen niet mag vertrekken zolang er wagens achter hem in de pitlane zitten, dit vanwege collusie gevaar. Enfin, in een sport waarin iedere halve seconde geld, kan men het gewoon niet veroorloven om 'eventjes' wat langer te wachten zodat er niemand botst. Er zouden wel eens gewonden kunnen vallen!

Dankzij deze zogenaamde 'lollypop bug' was het meteen de laatste keer geweest dat ik het spel nog speelde.

http://cdn1.gamepro.com/screens/164630/172259-1-screenshot.jpg


Tot, dames en heren, ik vanochtend via-via een stel zogenaamde 'mods' in handen kreeg. De mods repareren en verbeteren als het ware het spel en zorgen voor een ongelooflijke 'leap' in niet alleen beeldkwaliteit, maar vooral in de AI van de tegenstander. De door gedragsstoornissen getroffen piloten hebben allemaal als-het-ware een brainwash gekregen om iets agressiever te vechten voor hun plaatsje. Niet alleen tegen de speler, maar ook tegen de andere robots. Dit maakt de game veel realistischer en spectaculairder. Ik hoef niet uit te leggen dat dit zeer zeker bij de realiteit aansluit, gezien de acties die bepaalde jonge coureurs met meer testosteron dan bloed zo nu en dan uitvoeren.

Ik heb voor de gein meteen ťťn compleet pakketje met mods ter download geplaatst, zodat iedereen kan meegenieten van al dit lekkers. Voor de kenners bevat het pakket de volgende mods:
- TrueAI 1.4 -> what's in a name.
- Truelights Weather Ultra, de non-Blur variant -> realistische regen en prachtige zon
- Dev Safe Fix -> een fix voor je savegame in combinatie met mods
- Tyres V3.1 HD -> mooiere en meer realistische banden

De rep's gaan integraal naar de kornuiten van www.racedepartment.com , die dit alles gemaakt hebben. Ik ben slechts de mofo die alles in ťťn pakketje bundelt.

Dit pakket valt heel eenvoudig te installeren door de complete inhoud van de F1 2010 map te kopiŽren naar de 'root'-map van de game. Onder andere de .exe bevindt zich in die betreffende map. Het is nodig de game te patchen met behulp van patch 1.01. De savegames blijven gewoon bewaard en zullen niet 'corrupted' raken.

Het pakket valt hier te downloaden.

Nu ik F1 2010 eindelijk kan spelen, as it should be, voel ik me voldaan. Ik ben ondertussen begonnen met mijn broodmager geribd lijf te laven en voor vanavond heb ik een feestje gepland.

Oja, hopelijk kan ik mezelf binnenkort ook nog eens trakteren met 'zoveel te meer'. Het zou me goed doen.

Bakkersnerd

Door Qurius op donderdag 9 juni 2011 18:20 - Reacties (16)
Categorie: Kortverhalen, Views: 2.521

Zojuist, even voor vijven, doneerde mijn moeder me een coup de fil. Of ik niet even 'wat brood' wou gaan halen.

Ik ruk me, los van mijn tweeŽntwintig inch huidkankerverwekker en waggel in m'n bezwete onderbroek naar mijn slaaphok. Even een streepje eau-de-okselhaar over de andere afzettingen van de afgelopen dagen, and I'm good to go.
Ik vis wat kleren uit mijn verlepte weekendtas-op-wieltjes en hop op de oude stalen ros van mijn moeder die door moet gaan voor 'fiets'.

Nog in Dirt 3-gedachten verzonken poog ik te racen door het doolhof van mijn would-be-phoenixwijk. De band slijt ritmisch tegen het verbogen spatbord en slaakt een kreet als een vergane tachtigjarige operazangers met EHEC. De dynamo vult de sopraan aan met een alt-zangeres die haar slokdarm verbrand heeft met slechte spiritus. Samen janken ze er flink op los, geheel synchroon.
Rustig zwelt de muziek aan in crescendo wanneer ik mijn benen laat zweten. Abrupt eindigt het melodieuze orgelpunt als ik met mijn afgetrapte sniekers de stroomopwekker een hengst tegen zijn eikel geef. 'Kutding stond nog aan', denk ik bij mezelf.

Al snel komt het winkelcentrum in zicht. Het is zo'n typisch 'cool','modern' stukje stad dat met zijn onpersoonlijke staal- en aluminiumdesigns perfect aansluit bij het historische centrum van de stad, althans dat dacht de gemeenteraad klaarblijkelijk. Ik hou wel van oud en conservatief.
Het winkelcentrum is gebouwd om meer touristen naar de stad te lokken. Letterlijk 'lokken', want zo Łberpro als de reclameborden het doen lijken, zo'n dieptrieste ellende is het in werkelijkheid. De HEMA voegt zich langs de Blokker, die het Kruidvat en nog een paar andere vetgeletterde achternamen als buren heeft.

Langzaam schuift de bakkerij uit de schaduw, zodat ik 'em kan zien. Ik knijp de twee remmen stevig in en voel hoe het oude barrel zijn pas vertraagd tot een halt.
Plots verliezen de banden grip, het profiel zal vast geen 1,6 milimeter meer geweest zijn. In een absolute reflex geeft mijn zool de grond een high-five. Ik kan me nog juist tegenhouden.
Langzaam maar gecontroleerd hef ik mijn hoofd op, alsof ik meespeel in een Davidoff Coolwater-reclame en kijk door mijn ooghoeken of iemand, bij voorkeur vrouwelijk schoon, deze absolute power ranger-actie heeft kunnen aanschouwen. Leegte.

Ik wandel naar de poort van de bakkerij. Het is zo'n glazen deur met een hendel van geborsteld staal, in de vorm van de plastic handvaten die pensioentrekkende ziektezorg-in-bulk-verbruikende personen gebruiken om te voorkomen dat ze hun kunststoffen heup moeten laten vervangen na een stortbad.
De deur zwaait open en de wind geeft me een laatste herinnering aan het leven buiten de lunchroom. Ik loop naar de kassa waar twee botergeile begin-twintigers me hongerig aankijken. Ze zullen vast nog geen pauze gehad hebben.
Onder de indruk van het massale aanbod geef ik een onzekere indicatie wat ik wil hebben. "Een wit en een waldkorn, alsjeblieft", het meisje wordt wakker en zegt me dat de waldkorn op is, of ik geen tarwebruin wil hebben. Ze laat de broden in de snijmachine wegzakken terwijl ze haar vingers al klaar houdt bij het einde van het beest. Ze geniet hartstochtelijk van de warmte uit het apparaat en pakt de broden in, door er een rood aids-lintje omheen te plakken.

Onderweg naar de computer wordt ik ingehaald door zo'n brutale scootmobiel. Je weet wel, van die dingen die het gangpad in de supermarkt omvormen tot kartbaan. Mooi niet, denk ik bij mezelf. Ik zet een tandje bij, maar heb niet gerekend op de turbo-boost die mejuffrouw nog over heeft. Ze beweegt haar rotte vinger met opplaknagels naar de KERS-knop en duwt hem in tot nťt onder de oppervlakte. Het knipperlicht naar rechts begint te blinken. Ze neemt de eerstvolgende afslag en gedraagt zich als een erg sportieve verliezer.
Uitgeput, maar voldaan arriveer ik thuis. De fiets blijft achter op zijn habitat, terwijl ik al lang weer op mijn bureaustoel in mijn bezwete onderbroek zit.

Even na vijven stormt mijn opdrachtgeefster door de voordeur binnen en wordt me vervolgens de huid vol gescholden.
Fuck, ben ik toch zeker het brood vergeten.

Chinese meuk

Door Qurius op woensdag 8 juni 2011 22:49 - Reacties (27)
CategorieŽn: Kortverhalen, Technologie en Hardware, Views: 4.518

Rustig scroll ik door de catalogus vol ge-google-translate benamingen. Ik zie een nogal bizarre titel opduiken tussen de doorsnee aanbiedingen. De titel eindigt in vette letters: "FREE SHIPING". "Wat is 'shiping' nou weer?", vraag ik me hardop af terwijl ik het antwoord gewoon weet. Al snel heeft de webpagina een cyber reisje afgelegd met als eindbestemming de mailbox van een vriend van me. "Niet doen, het is nep, dat zie je toch?", krijg ik via dezelfde route terug.
Ik neem de proef op de som: dezelfde dag nog ontvangt de computer van ING een aanvraag om vijf euro's over te maken naar de Bank of America in Antwerpen, de rekening van Paypal.

Enkele dagen later is het moment van de waarheid aangebroken: order-time! Ik flikker in rap tempo vijf SATA-kabels van 'n dollar dertig per stuk, een molex naar zes-pins connector en enkele LED-lampjes in mijn virtuele winkelmaxicosi. Binnen no-time ben ik al gearriveerd aan de kassa. De schreeuwerige 'ORDER NOW'-knop kijkt me vragend aan of ik niks ben vergeten. In een moment van paniek klik ik terug naar de catalogus, waar ik nog even de categorie van interesse doorzoek. Turend tussen de hopen rotzooi zoek ik naar van die spullen waarbij ik denk: "hmm, die kan ik wel gebruiken". Na lang wikken en wegen sluit ik m'n ogen en druk op de brutale bestel-knop.

Het invulformulier begint vertrouwd met zaken als 'name', 'street', 'telephone number', maar dan weer zo'n rariteit: "state". Eventjes raak ik in paniek. "Als ik niks invul, komt het pakketje dan nog steeds aan?","Zou ik anders gewoon mijn provincie invullen?", zo spoken er enkele paranoia-gedachten door mijn hoofd. Uiteindelijk verzeker ik mezelf dat het allemaal in orde komt en hou het kortweg bij: "L i m b u r g". Rustig, maar zelfverzekerd geef ik de lettertoetsen op mijn tokkelplank stuk voor stuk een flinke lel, zoals je de laatste letters van een vijfenvijftig pagina lang wetenschappelijk verslag typt.

Na een wachtperiode van bijna een nieuwe lever ontvang ik dan eindelijk een verfomfaaide bruine enveloppe op mijn deurmat. 'Jack Wong' lees ik op de sticker. Blijkbaar woont Jack in Hong Kong, want er zit een keurige 'Hong Kong Customs' stempel op. Dat scheelt weer een souvenir.

Ik scheur woest de bubblewrap-evenloppe tot snippers om tot de verborgen schat te komen.
Een zachte grimas verschijnt op m'n gezicht bij het zien van het verminkte handelsmerk Linksystems. Alles is keurig verpakt en ziet er netjes uit.
Meteen sprint ik naar de kompjuuter om de seriŽle a-tť-a kabel uit te proberen. Ik schuif het zwarte plastic verbindingsstukje over zijn geslachtelijke tegenhanger, maar eventjes zet ik wat teveel kracht en breek een stukje van het plasticje af. Verdomme. Een stukje plakband en geduld later krijg ik de boel dan toch maar aangesloten. Een verloren gewaande hardeschijf meldt zich weer aan voor dienst bij meneer Windows. Succes!

Ik kijk in de spiegel en geef de jongen aan de overkant de 'Fuck yeah'-blik. Bedenkende hoe ik zojuist een handjevol rooie euro's heb uitgespaard aan een stel kabels doet mijn hart een sprongetje maken.

Mijn week kan niet meer stuk.