Achievements, iedereen een winnaar

Door Qurius op woensdag 13 juli 2011 16:49 - Reacties (15)
Categorie: Games, Views: 5.675

Ik was vandaag nog eens een uur aan de slag gegaan met de nieuwste telg in de onderhand belabberde F.E.A.R.-serie. Waar de eerste game een legende is in het horrorgenre, is de laatste iteratie - nummertje 3 - maar een zwak aftreksel. Hordes na hordes vijanden zult gij naar het hiernamaals helpen, afgewisseld met flauwe schrik-momenten en ronduit saaie cutscene's die verhalen over iets waar eigenlijk niemand ook maar a single fuck om geeft.

Het is helaas de trend in de hedendaagse gamesbsns. De games zijn over het algemeen maar weinig innovatief en bieden een bekend format met bekende elementen en bekende verhalen. We hebben alle techniek in de wereld, maar nog steeds maken we gebruik van oldtimer-engines op steroÔden en leveldesigns van retards.

De ouderwetse voldoening na een doolhof te hebben doorlopen of een eindbaas te hebben verslaan is totaal afwezig. Dat doolhof is tegenwoordig een rechte corridor en de eindbaas is meestal tegen vrijwel alles bestand, behalve -gek genoeg- tegen QTE's.
"Hoe kunnen we spelers dan toch een vorm van voldoening geven, zonder de gemiddelde game op medium lastiger te maken dan het openen van een pakje boter?", moet men zich afgevraagd hebben. De oplossing was simpel doch effectief: achievements.

In plaats van urenlang te zwoegen en te zweten om een bepaalde Łberbaws te verslaan of om een doolhof te ontcijferen, wordt u tegenwoordig voor werkelijk iedere scheet beloond. U kunt het zo gek niet bedenken of er is wel een achievement voor: "Gefeliciteerd! U ontvangt een gouden medaille omdat u tot hier hebt gelezen!!". Zo ontving ik tijdens het spelen van F.3.A.R. soms binnen een minuut wel meerdere achievements. Twee vijanden kort achter elkaar omleggen -> achievement, vijfentwintig kogels afschieten met een geweer -> achievement, honderd meter wandelen -> achievement, achievement, achievement en nog eens achievement... Zo gaat het verder, er komt haast geen einde aan de ellenlange lijst van debiele en ronduit belachelijke achievements.

Het is in mijn ogen gewoon een product van de maatschappij.
Kinderen moeten zoveel mogelijk beloond worden, om hun zelfvertrouwen een boost te geven. Denk aan de "altijd prijs!"-formule op de kermis en de "meedoen is belangrijker dan winnen"-slagzin van ieders geliefde vader, moeder, opa en oma. Waarom doen we dit ook weer? Omdat iedereen wilt winnen, iedereen wilt die erkenning van het behalen van zijn doelen, ook al is men in feite mislukt.

http://www.rosaactum.nl/uploads/images/foto%27s/peramide%20van%20maslow.jpg


De waarheid is echter dat er altijd maar ťťn winnaar kan zijn. The winner takes it all, the loser standing small. De tweede is gewoon de eerste verliezer. Die harde realiteit begint bij de meeste mensen te dagen naarmate ze ouder worden, geen sociaal verantwoorde bullshit meer, maar een keiharde onvoldoende, BAM! Traantjes hebben gevloeid en Ming-vazen zijn gesneuveld, want iedereen is een slechte verliezer. Als u het niet laat merken, eet u zichzelf aan de binnenkant op. Dat is zo slecht nog niet, het maakt ons hard en competitief, een eigenschap die nodig is om de uitdagingen van het leven aan te kunnen. Het eerste blauwtje dat wordt gelopen en het eerste rapportcijfer dat toch niet zo denderend is. Zo is het leven nu eenmaal.

Daarom zijn achievements ruk, omdat er een artificieel gevoel van voldoening wordt gecreŽerd, waarna we er uiteindelijk achter komen dat het spel eigenlijk waardeloos is. In plaats van een verschrikkelijk lastige uitdaging aan te gaan, is het de bedoeling dat we bepaalde repetitieve zaken tot in het oneindige herhalen om toch maar die ene achievement te behalen.

Waarom spelen we dan nog een game? In plaats van dat er uitgekeken wordt naar het verslaan van een episch moeilijke boss, kijken we uit naar de achievement voor het openen van de honderdste deur. Dat is immers veel makkelijker en dat kunnen al onze vrienden zien op ons online achievementsprofiel. Die vrienden worden dan getriggerd om tweehonderd deuren te openen, daar is immers ook een achievement voor!

Het slaat gewoonweg nergens op en het druist in tegen ieder rechtgeaard gevoel van competitiviteit.
Ik ben dan misschien wel gezakt op mijn tentamen, ik heb wel een berg achievements verdiend! Zo heb ik niet alleen de 'Writing your name correctly SILVER MEDAL'- (ik was de hoofdletters vergeten), de 'Handing in your paper GOLD MEDAL'- en de 'Just in time! GOLD MEDAL'-achievement. Mijn ouders zijn -werkelijk waar- apetrots op me.

Het is een manier van ontwikkelaars om saaie en repetitieve games toch een beetje leuk te maken. In plaats van dat men beloond wordt voor het behalen van iets lastigs en uitdagend, wordt men constant beloond met achievements die iemand met hersens als een pinda nog kan behalen.
Na mijn afgelopen blog en de blog ervoor, is dit voor mij gewoon weer de zoveelste bevestiging dat de games-industrie langzaam maar zeker aan het bewegen is naar een wereld waarin saaie, repetitieve en vooral gemakkelijke games in een non-stop proces worden gebouwd voor jonge spelers die nog alles van pappie en mammie krijgen.

http://img833.imageshack.us/img833/8779/unledxma.png