Windows Phone 7, baas boven baas.

Door Qurius op woensdag 5 oktober 2011 20:27 - Reacties (38)
Categorie: Technologie en Hardware, Views: 7.455

Het is alweer een tijdje geleden dat ik nog eens geblogd heb, so here goes.

Het is nu zo ongeveer een jaar geleden (shit, de tijd gaat snel) dat ik voor het eerst een Windows Phone 7 toestel in mijn handen kreeg. Dat was destijds slechts voor een korte periode, maar het heeft een erg diepe indruk op me achtergelaten.

Sindsdien ben ik er heilig van overtuigd dat Windows Phone 7 met voorsprong het beste mobiele platform is dat deze wereld ooit heeft gekend. Ondertussen is mijn mening alleen nog maar versterkt: Android heeft geen toekomst en iOS is gewoon oud.

Ik heb ondertussen haast alle OS'en degelijk kunnen testen en onder de loep kunnen nemen, zo heb ik een Xperia X1 gehad met Windows Mobile en momenteel zelfs met Android. Daarna heb ik een iPhone 3G gehad, tussendoor een Nokia E63 en momenteel heb ik een Samsung Omnia 7, met Windows Phone 7. Die toestellen ben ik eigenaar van (geweest), maar daarbuiten heb ik ook nog een tijdje met een Optimus 7 en een Optimus Speed X2 gewerkt.

Windows Phone 7 is eigenlijk een soort betaalbare, fantastische variant op iOS. iOS heeft (buiten zijn gigantische schare hipster-fanboys) altijd de kracht van de eenvoud gehad. Het was voor zijn tijd werkelijk de revolutie waar iedereen op aan het wachten was en dan niet alleen om zijn simpele doch uitgebreide OS, maar vooral vanwege een soort 'It just works'-credo, iets waar non-tweakers heel veel waarde aan hechten. iOS werkt gewoon, het werkt relatief vlot - afhankelijk van je toestel natuurlijk - en zonder scrupules: geen of weinig freezes en het hele Appstore systeem maakt het (de-)installeren van applicaties kinderlijk eenvoudig.
Een ander voordeel van iOS (en tevens het nummer 1 nadeel van Android) is de combinatie met hardware. Omdat er maar een aantal varianten in omloop zijn (3GS, 4, 4S), is het kinderlijk eenvoudig het systeem zoveel mogelijk te optimaliseren, waardoor je amper problemen hebt, de performance is haast altijd uitstekend. Het nadeel aan iOS, is dat het zo ondertussen wel wat rimpels begint te krijgen. Het design en de interface an sich zien er niet meer zo 'fresh' uit als het eens was.

Op die basis gaat Windows Phone 7 verder, alleen dan beter. Zo heb je de keuze uit een aantal modellen en ontwerpen en is er een variatie in opslagruimte en schermgrootte. Daarbij is de prijs natuurlijk een stuk lager, gezien er geen 300¤ Apple-fee bovenop komt. Ondertussen ben je wel verzekerd van een bepaalde smoothness en stabiliteit, omdat haast alle toestellen dezelfde of een gelijkaardige chipset hebben.

http://img585.imageshack.us/img585/585/windowsphone7seriesthum.png


Ik ben een tweakert in hart en nieren, alleen merk ik gewoon dat de tijd van klooien met ROM's op smartphones voor mij is geweest. Ik wil geen halfgaar toestel meer waar ik thuis eerst een andere ROM op moet gooien voor het fatsoenlijk werkt. Ik wil gewoon een telefoon die doet wat er van 'em wordt verwacht, zonder gezeik met drivers en allerlei compatibility problemen. Android heeft mijns inziens gewoon maar weinig toekomst op de manier dat het momenteel bestaat.

Ten eerste merk je gewoon dat Android nog steeds is gemaakt voor-en-door techneuten. Android is uitgebreid, met een berg opties en mogelijkheden, die de gemiddelde mens nooit zal benutten. Ik zie gewoon regelmatig mensen van boven de 35 zonder IT-achtergrond prutsen met hun nieuwe smartphone. Ze hebben dan van Jaapie of Kees gehoord dat Android 'da shit' is, waarna ze bij de contractverlenging linea recta voor 'die HTC' gekozen hebben. Ten tweede lijdt Android al sinds het begin aan een enorme versnippering. Omdat er geen 'centraal gezag' is, moet je maar hopen op een update voor je toestel, anders krijg je situaties zoals bij de Optimus Speed 2X, waar een toestel zijn broodnodige update niet krijgt, omdat de fabrikant zijn geld al binnen heeft. Ten derde heb je het hele gezeik met compatibility, omdat iedere fabrikant weer andere processors, resoluties, camera's en weet-ik-veel-wat gebruikt, zijn er altijd weer ergens problemen met een deel Apps die niet fatsoenlijk willen werken etc. Als laatste probleem heb je natuurlijk de performance. Omdat Android ondertussen zoveel overhead heeft met zoveel versnippering, is men nu op een punt gekomen waar er steeds sterkere telefoons nodig zijn, enkel en alleen om geen 'lag' te hebben. Je hebt al een dual-core Android telefoon nodig om zeker te zijn van een minimum aan vertraging, maar zelfs dan zal het nooit 100% smooth lopen.
Dan heb je natuurlijk nog het probleem met de patenten, al heb ik me daar niet goed genoeg in verdiept, dus ik zal me daar ook niet over uitspreken, maar het is wel een dreiging die je ergens diep in je achterhoofd moet houden.

Dan is er nog Windows Phone 7. Windows Phone 7 biedt het beste van beide werelden. Ik moet zeggen, op het eerste zicht was ik erg sceptisch over de Metro-interface, maar toen ik er eenmaal mee was vetrokken wilde ik niets anders meer. Ik hoef geen customisatie, ik hoef ook geen speciale ROM's, ik wil gewoon iets dat altijd werkt.

http://img52.imageshack.us/img52/9819/omnia72.jpg


Een 1e Gen WP7 toestel met een 1Ghz CPU werkt ongelooflijk smooth en stabiel, terwijl een willekeurige 1Ghz Android telefoon altijd wel wat vertraging en lag heeft en nooit zo soepel zal werken. Ik heb mijn Omnia 7 nu zo'n maand en hij is nog niet één keer blijven hangen of gecrashed.
Nog een voordeel van WP7 tegenover Android is het actieve gebruik van een GPU om de interface aan te drijven. Android gebruikt daar nog steeds voornamelijk zijn CPU voor, omdat er geen voorschriften over GPU's gemaakt kunnen worden.
Daarbij is het toestel ook niet trager geworden of zijn er problemen komen bovendrijven, er is gewoon niks aan het handje. Het werkt gewoon.

In vergelijking met de iPhone heb je natuurlijk het prijsvoordeel, da's een easy win, maar je hebt ook het voordeel van Zune. Akkoord, het is geen ideale 'vrije' situatie zoals in Android, maar Zune werkt al een heel stuk beter dan pakweg iTunes. Om eerlijk te zijn vind ik het zelfs fijn dat er zoiets als Zune is, je krijgt alle updates en overzichten mooi op een plek, in een programma dat overzichtelijk en eenvoudig is.

Windows Phone 7 is echt het smartphone OS waar iedereen nu al jaren op aan het wachten is. Voor een eerlijk prijs, pakweg 300¤, krijg je een toestel dat ruim snel genoeg is voor hedendaagse applicaties en van alle moderne gemakken voorzien is, dat nog een geruime tijd onder ontwikkeling is (en dus nog steeds leuke nieuwigheden krijgt) en dat gewoon werkt. Het werkt gewoon.
De Appstore heeft misschien geen miljoenen nutteloze Apps, zoals vijfhonderd identieke flashlight-Apps, maar de meeste 'noodzakelijke' Apps, zoals WhatsApp, Shazam, etc zijn gewoon aanwezig.

De grote reden dat het OS nog niet doorgebroken is, is enerzijds omdat het tot nog toe nog steeds niet officiëel in Nederland is geïntroduceerd (alle toestellen uit de pricewatch zijn import) en anderzijds doordat er vóór de laatste belangrijke update (Mango) geen ondersteuning was voor levensbelangrijke Apps als WhatsApp. Daarbij heb je natuurlijk ook nog het naam-probleem. Bij Windows denkt iedereen meteen aan Windows Mobile, een OS dat nu niet meteen de beste reputatie heeft. Al moet ik af-en-toe toch eens facepalmen als ik zie dat er zelfs tweakers zijn die het Windows Mobile 7 noemen.

Iedereen die op zoek is naar een fatsoenlijk, uitgebreid, functioneel, betrouwbaar, stabiel en vooral snel OS, maar geen zin heeft om 700 euro te betalen voor een iPhone of om tot midden in de nacht met Custom ROM's te zitten kloten, is bij Windows Phone 7 aan het juiste adres. Mark my words als ik zeg dat 2012 het jaar van Windows Phone 7 wordt.

Noem het propganda, maar Tim Cook, beat that!

AMD, maakt uw comeback!

Door Qurius op maandag 15 augustus 2011 01:02 - Reacties (24)
Categorie: Technologie en Hardware, Views: 4.112

Ik moet eerlijk bekennen dat ik altijd wel een zwak voor AMD heb gehad. Het kleine bedrijfje dat binnen, in een vriendelijk gebouw, aan een spannend project bezig is terwijl buiten de winter flink aan het huishouden is.
Het bedrijfje dat meer doet met ethiek dan enkel een storting op Giro 555.

Al vanaf mijn eerste AMD Athlon 64 3500+ "Venice" heb ik een speciaal plaatsje in mijn hart voor deze chipbouwer. De eerste die zijn tijd vooruit was door het grootschalig beschikbaar maken van 64-bit processors voor consumenten. De eerste met dual-core's én 6-core's voor consumenten. Waarschijnlijk ook de eerste met octo-core's in de winkelrekken. Ja, AMD heeft zijn eigen plek in het tuintje in mijn hart.
Om alleen maar te kijken naar de fantastische zet om ATI over te nemen, om er vervolgens een creatie als Llano mee uit te poepen. Geniaal, vindt u niet?
Vooruitstrevend qua ideeën, maar op een bepaalde manier altijd tegengehouden door zijn grootste concurrent, Intel, vaak op de meest smerige manieren.

http://i53.tinypic.com/35bz1fl.jpg


De meest bekende rotzooi van Intel is natuurlijk de grote antitrust-zaak uit 2010, waarin een aanklager in New York een miljardenclaim jegens Intel startte vanwege het jarenlang betalen van smeergeld aan meerdere partijen. In ruil voor de duku beloofden IBM, Dell, HP en talloze andere partijen, zoals de Media Markt, plechtig dat ze nooit of te nimmer AMD silicium in hun productlijn zouden stoppen. De zaak werd al snel opgepikt door Neeltje van de EU, die linea-recta een bezoekje aan het Duitse Intel kantoor bracht. Hierna zag het juristencorps bij Intel geen andere uitweg meer dan de recordboete van 1,06 miljard euro te betalen en een schikking van een luttele 1,25 miljard dollar met AMD te treffen. 'Collateral damage', zal Intel denken. 1,25 miljard is voor Intel een bedrag dat ze als bedrijfskosten wegschrijven ergens tussen het loon voor het poets-personeel en de steekpenning om te voorkomen dat het 12,5 miljard dollar zou worden.

Dan wordt er nog niet gesproken over de 10 miljoen die IBM heeft moeten betalen. Ongetwijfeld hebben Dell, HP en de rest van dat gespuis ook de portemonnee mogen trekken.

Uiteraard stopt het daar niet.
AMD is recentelijk uit de BAPCo-organisatie gestapt. De BAPCo-organisatie die achter de Sysmark 2012 benchmark zat is een consortium dat gevormd wordt door Intel, Dell, Microsoft en Lenovo. Voorheen sloten AMD en VIA nog keurig aan bij dat rijtje.
Sysmark was oorspronkelijk juist opgezet om een eerlijke en onafhankelijke benchmark te bieden aan de computerfabrikanten, zodat er eenvoudig gekozen zou kunnen worden tussen AMD en Intel. Helaas zijn de woorden 'eerlijk' en 'onafhankelijk' niet terug te vinden in Intel's woordenboek. In hun burgerlijk wetboek ook niet, trouwens.
De Sysmark-test zou normaliter bedoeld zijn om een realistische realworld simulatie te houden. Helaas geeft de benchmark al per definitie slechte resultaten als de processor een fout antwoord geeft op de vraag: "wie bent u?". Voordat u, lezer, begint te gissen naar het énige correcte antwoord, kan ik alvast een tipje van de sluier oplichten: 'AuthenticAMD' is geen correct antwoord, net als 'VIA NANO'. Enkel 'GenuineIntel' blijkt tot een eerlijk resultaat te leiden, een tot 47,4% sneller resultaat zelfs.
Daar komt dan nog bij dat de test geen zin had om geïntegreerde GPU performance te gaan meten, aangezien AMD op het punt stond zwaar in te gaan zetten met zijn Llano's.
Het gevolg is nogal duidelijk: zowel AMD als VIA laten rekest gaan en de zoveelste Intel-farce komt weer tot een einde.

http://www.softsailor.com/wp-content/uploads/2009/05/amd-vs-intel.jpg


AMD kwam als eerste met betaalbare 6-core CPU's voor de consument en speelde daarmee als eerste in op een trend die al tijden aan het opzetten is: het plafond van de über gigahertz single-core's komt langzaam maar zeker in zicht. Uiteraard waren ze ook de eerste met een dual-core voor consumenten in het gamma, al was dat geen onverdeeld succes.
In combinatie met de verregaande downsizing, zal het niet al te lang meer duren alvorens we een voorkeur zullen geven aan 1 gigahertz 24-core's (geen typfout) in plaats van de modelletjes die we nu hebben. Het enige probleem is de klaarblijkelijke moeilijkheid om multi-threaded te programmeren. Het is nu vooral afwachten tot er een Jebus opstaat die meer Java, TurboPascal en C++ in zijn bloed heeft dan een doorsnee Rus wodka. Dat kan dus nog wel even duren.

Juist vanwege die niet-aflatende moed om Intel het vuur aan de schenen te leggen, door innovatie en gewoonweg keiharde concurrentie, heeft AMD mijn respect dubbel en dwars verdiend.

Nu de aanzwellende onthulling van AMD's nieuwe Bulldozer met rasse schreden nadert begin ik weer enthousiast te worden, ook al vermoedt haast iedereen al een tijdje dat Bulldozer niet de revolutie is waar men op heeft zitten wachten.
We mogen nooit uitgaan van lekken, maar de geschiedenis leert ons dat lekken kort voor de lancering meestal een goede indicatie kunnen geven van wat we mogen verwachten. In een aantal lekken presteert het AMD topmodel telkens ongeveer gelijk aan Intel's huidige topmodel. Het is dan ook mogelijk om aan te nemen dat de uiteindelijke performance daar maximaal 15% boven zal kunnen komen of 15% onder. Nooit eerder zijn er lekken geweest waarvan de resultaten werden verdubbeld of gehalveerd door het uiteindelijke retail-exemplaar.

Toch houden we de moed erin, iedereen wilt namelijk wél een SandyBridge-killer zien. Zoals iedereen ook Sauber de F1-beker wilt zien pakken en Rus of Malisse Roland Garros wilt zien winnen, dat is nu eenmaal een soort inherente drang naar sensatie die we allemaal wel iets-of-wat in ons hebben. David tegen Goliath.

http://techiser.com/wp-content/uploads/2011/06/AMD-Bulldozer-Zambezi-FX.jpg

Achievements, iedereen een winnaar

Door Qurius op woensdag 13 juli 2011 16:49 - Reacties (15)
Categorie: Games, Views: 5.674

Ik was vandaag nog eens een uur aan de slag gegaan met de nieuwste telg in de onderhand belabberde F.E.A.R.-serie. Waar de eerste game een legende is in het horrorgenre, is de laatste iteratie - nummertje 3 - maar een zwak aftreksel. Hordes na hordes vijanden zult gij naar het hiernamaals helpen, afgewisseld met flauwe schrik-momenten en ronduit saaie cutscene's die verhalen over iets waar eigenlijk niemand ook maar a single fuck om geeft.

Het is helaas de trend in de hedendaagse gamesbsns. De games zijn over het algemeen maar weinig innovatief en bieden een bekend format met bekende elementen en bekende verhalen. We hebben alle techniek in de wereld, maar nog steeds maken we gebruik van oldtimer-engines op steroïden en leveldesigns van retards.

De ouderwetse voldoening na een doolhof te hebben doorlopen of een eindbaas te hebben verslaan is totaal afwezig. Dat doolhof is tegenwoordig een rechte corridor en de eindbaas is meestal tegen vrijwel alles bestand, behalve -gek genoeg- tegen QTE's.
"Hoe kunnen we spelers dan toch een vorm van voldoening geven, zonder de gemiddelde game op medium lastiger te maken dan het openen van een pakje boter?", moet men zich afgevraagd hebben. De oplossing was simpel doch effectief: achievements.

In plaats van urenlang te zwoegen en te zweten om een bepaalde überbaws te verslaan of om een doolhof te ontcijferen, wordt u tegenwoordig voor werkelijk iedere scheet beloond. U kunt het zo gek niet bedenken of er is wel een achievement voor: "Gefeliciteerd! U ontvangt een gouden medaille omdat u tot hier hebt gelezen!!". Zo ontving ik tijdens het spelen van F.3.A.R. soms binnen een minuut wel meerdere achievements. Twee vijanden kort achter elkaar omleggen -> achievement, vijfentwintig kogels afschieten met een geweer -> achievement, honderd meter wandelen -> achievement, achievement, achievement en nog eens achievement... Zo gaat het verder, er komt haast geen einde aan de ellenlange lijst van debiele en ronduit belachelijke achievements.

Het is in mijn ogen gewoon een product van de maatschappij.
Kinderen moeten zoveel mogelijk beloond worden, om hun zelfvertrouwen een boost te geven. Denk aan de "altijd prijs!"-formule op de kermis en de "meedoen is belangrijker dan winnen"-slagzin van ieders geliefde vader, moeder, opa en oma. Waarom doen we dit ook weer? Omdat iedereen wilt winnen, iedereen wilt die erkenning van het behalen van zijn doelen, ook al is men in feite mislukt.

http://www.rosaactum.nl/uploads/images/foto%27s/peramide%20van%20maslow.jpg


De waarheid is echter dat er altijd maar één winnaar kan zijn. The winner takes it all, the loser standing small. De tweede is gewoon de eerste verliezer. Die harde realiteit begint bij de meeste mensen te dagen naarmate ze ouder worden, geen sociaal verantwoorde bullshit meer, maar een keiharde onvoldoende, BAM! Traantjes hebben gevloeid en Ming-vazen zijn gesneuveld, want iedereen is een slechte verliezer. Als u het niet laat merken, eet u zichzelf aan de binnenkant op. Dat is zo slecht nog niet, het maakt ons hard en competitief, een eigenschap die nodig is om de uitdagingen van het leven aan te kunnen. Het eerste blauwtje dat wordt gelopen en het eerste rapportcijfer dat toch niet zo denderend is. Zo is het leven nu eenmaal.

Daarom zijn achievements ruk, omdat er een artificieel gevoel van voldoening wordt gecreëerd, waarna we er uiteindelijk achter komen dat het spel eigenlijk waardeloos is. In plaats van een verschrikkelijk lastige uitdaging aan te gaan, is het de bedoeling dat we bepaalde repetitieve zaken tot in het oneindige herhalen om toch maar die ene achievement te behalen.

Waarom spelen we dan nog een game? In plaats van dat er uitgekeken wordt naar het verslaan van een episch moeilijke boss, kijken we uit naar de achievement voor het openen van de honderdste deur. Dat is immers veel makkelijker en dat kunnen al onze vrienden zien op ons online achievementsprofiel. Die vrienden worden dan getriggerd om tweehonderd deuren te openen, daar is immers ook een achievement voor!

Het slaat gewoonweg nergens op en het druist in tegen ieder rechtgeaard gevoel van competitiviteit.
Ik ben dan misschien wel gezakt op mijn tentamen, ik heb wel een berg achievements verdiend! Zo heb ik niet alleen de 'Writing your name correctly SILVER MEDAL'- (ik was de hoofdletters vergeten), de 'Handing in your paper GOLD MEDAL'- en de 'Just in time! GOLD MEDAL'-achievement. Mijn ouders zijn -werkelijk waar- apetrots op me.

Het is een manier van ontwikkelaars om saaie en repetitieve games toch een beetje leuk te maken. In plaats van dat men beloond wordt voor het behalen van iets lastigs en uitdagend, wordt men constant beloond met achievements die iemand met hersens als een pinda nog kan behalen.
Na mijn afgelopen blog en de blog ervoor, is dit voor mij gewoon weer de zoveelste bevestiging dat de games-industrie langzaam maar zeker aan het bewegen is naar een wereld waarin saaie, repetitieve en vooral gemakkelijke games in een non-stop proces worden gebouwd voor jonge spelers die nog alles van pappie en mammie krijgen.

http://img833.imageshack.us/img833/8779/unledxma.png

Pc-gaming is niet dood

Door Qurius op dinsdag 28 juni 2011 22:15 - Reacties (29)
Categorieën: Games, Technologie en Hardware, Views: 4.958

Voorwoord: reageren is niet toegestaan voor TL;DR'ers.

Iedereen kent de gevleugelde uitspraken van menig game-journalist ondertussen wel: "PC-gaming is dood! Piraterij verneukt het platform!", et cetera. Maar schuilt hier ook waarheid achter ? Een (hopelijk) grondige analyse. (En ja, dit is naar aanleiding van het filmpje op gamekings.tv)

Eerst de problemen.

> Als eerste is er de piraterij. Ja, er zijn problemen met piraterij, dat valt nu eenmaal niet te ontkennen. Uitgevers hebben echter steeds meer geleerd om er mee om te gaan.

Zo krijgt iedere mogelijke verspreider van de software de game pas ná de releasedate, daarmee doel ik vooral op de pers die eerder de game altijd een week van tevoren kreeg, terwijl dat nu wordt omgekeerd tot een week ná de releasedate, al hangt de commercie daar ook mee samen, vooral bij pc-games. Pc-games en -gamers zijn een stuk meer 'hard-core' dan hun console tegenhangers, daar is niet onderuit te komen. Zij kijken dus ook uit naar reviews en sluiten zich vaak aan bij online community's waar al vér voor de release uitgebreid over de game wordt gedebateerd. In dat opzicht is het een tweeledig succes voor de uitgevers, aangezien dát ook de doelgroep is die een game graag bij de release al wilt spelen.

Het is echter een feit dat het vooral de winkels zijn die de games doorspelen aan de 'crackers' en meestal niet de journalisten, die blijven voorlopig echter - uit commerciële redenen - buiten schot. Het lijkt daarom haast zeker een commercieel besluit om de journalisten buiten te sluiten.
Het valt echter te merken dat uitgevers steeds meer aan het verschuiven zijn naar voornamelijk digitale distributie in plaats van de ouderwetsche analoge manier, al hangen daar nog steeds problemen aan vast, men kan immers ook met de Steam download-versies van games vaak al aan de slag om te piraten.

Het gemak van het downloaden is gewoonweg te groot. Iedereen kan tegenwoordig wel een torrent aan de praat krijgen, daardoor is downloaden veel te toegankelijk geworden. Indien de torrents er niet meer zouden zijn, zou het downloaden zich inderdaad verplaatsen naar filesharing en newsgroepen, alhoewel daar toch meer expertise voor nodig is. Het probleem dat daar zit, is dat de doelgroep van pc-games vaak vrij veel expertise hebben. Dat is een beetje eigen aan het pc-platform. Pc-gamers weten vaak meer van dat soort zaken dan console-gamers.

Daarbij zou de te hoge prijs een oorzaak van de opkomende piraterij zijn. Games zouden te duur zijn. Als we terugkijken in de geschiedenis zien we dat games vroeger een prijs van 50 gulden waren, waarna dit omgezet werd in 50 euro. Daarna ging de trend zelfs omhoog, zodat we nu al veel nieuwe releases aan zelfs 60 euro in de rekken zien. Dat wordt echter gecompenseerd door de enorme boom in de e-commerce, die veel nieuwe games al aan 35 euro of lager kunnen aanbieden.

Anderzijds heeft Steam een tijdje geleden een bericht uitgevaardigd waarin tevoorschijn kwam dat games aan 25 euro véél beter zouden verkopen dan games aan 50 euro én dat veel piraten dan bereid zouden zijn de game te kopen.
Mijn would-be economische blik vertelt me echter dat er dan verlies op zou treden. Wat haast altijd wordt vergeten, is dat gedownloade games niet per se gelijk zijn aan verloren verkopen. Het precieze percentage zou eens uitgezocht moeten worden, want er zijn wel degelijk genoeg gamers die downloaden om het kopen et vermijden.

http://origin.arstechnica.com/news.media/video-game-sales-1.png


> Als tweede zijn game-pc's niet toegankelijk genoeg. Dit is in mijn ogen het grootste probleem, dat toch nog nooit door iemand is erkend. Als men meer mensen naar de pc wilt krijgen zal dáár vooral iets aan gedaan moeten worden. Piraterij is in principe al gedeeltelijk verloren verkoop, het is veel duurder voor uitgevers, overheden en ISP's om achter de vernuftige piraten aan te gaan als om het gamen op de pc gewoonweg laagdrempeliger te maken.

Als eerste is er het grootste probleem, de hardware. Haast geen enkele makkelijk-te-krijgen computer volstaat om fatsoenlijk op te kunnen gamen. Negennegentig procent van de pc's uit de foldertjes en de grote merkketens zijn gewoonweg waardeloos. Vaak totaal overpowered voor office-gebruikers en totaal underpowered voor gamers. Haast altijd wordt er een i7-achtige cpu gecombineerd met een gammele HD5570 2GB, of iets dergelijks. Mensen krijgen daardoor een enorme afkeer van game-pc's.
Ze worden opgelicht door de verkoper die beweer dat "dit beest alle games op high kan draaien, dankzij de ie-zeven!", terwijl thuis blijkt dat Tetris amper op 30 fps kan draaien. Dat soort trucjes lap je consumenten misschien één keer, maar zeker geen twee of drie keer, dan koopt men gewoon een console.

Dan zijn er natuurlijk de nobele gestes van fabrikanten als Alienware en 'Ik-ben-stil', die zeker degelijke game-pc's afleveren, echter aan prijzen die de normale consument gewoon niet kan ophoesten. In plaats van dat er fatsoenlijke game-pc's aan 700 of 800 euro beschikbaar zijn, krijg je een instappertje voor de luttele som van 1500 euro, met allerlei nutteloze extra's als neon-behuizingen en waterkoeling die men gewoon niet nodig heeft. Natuurlijk hebben azerty en sallandautomatisering (wat een naam trouwens), wel een klein verdomhoekje met de Tweakers en HWI-pc's, echter die vindt de gemiddelde gebruiker gewoonweg niet.

Als tweede is er de software die vaak ook parten speelt. Niet vaker dan eens zit er wel één of andere vervelende bug in de pc-port van een spel, dit lijkt echter steeds erger te worden. Van Dungeon Siege III dat niet eens fatsoenlijk met muis en toetsenbord gespeeld kan worden, tot FEAR 3 dat een krater van een bug heeft in de vorm van micro-stuttering (heeft niks met CF/SLI te maken in dit geval). Dat helpt de branche natuurlijk niet.
Dan heeft iemand al de moeite gedaan om via vrienden of familie een degelijke game-pc setup te regelen voor een acceptabele prijs, dan heeft iemand al de moeite gedaan om een game te gaan kopen in de winkel en dat zitten er joekels van bugs in het spel die de boel gewoon onspeelbaar maken.

Uiteraard zitten er zo-nu-en-dan ook wel eens een bugje in de drivers van onzer allen geliefde fabrikanten ATI en Nivea, echter zijn beide bedrijven door de jaren heen al flink verbeterd op dat vlak, vooral AMD is echt met rasse schreden vooruit gegaan. Gelukkig wordt er op dit vlak ook een handje geholpen door de verscheidene distributieplatformen, met Steam uiteraard als vaandeldrager.

http://blogs.pcworld.com/gameon/images/pc_gaming_rumors.jpg


Hier tegenover staan de positieve punten.

> Als eerste: De verschillende digitale distributieplatformen helpen de pc écht vooruit. Programmatuur zoals Steam maakt het downloaden, updaten en installeren van games een eenvoudig klusje. Zoals al vaker aangehaald door diverse media heeft Steam op zijn eentje voor een kleine wederopstanding gezorgd in de pc-wereld. Vooral 'casual' gebruikers worden op deze manier een handje geholpen. Het grappige is dat veel gamers eerst moord en brand riepen over Steam, terwijl het uiteindelijk de onverwachte Jezus blijkt te zijn. Ondertussen zijn er al verschillende concurrenten opgestaan (zoals Origin), die graag willen meeprofiteren van het succes.

> Als tweede is het openbreken van het platform eindelijk goed op weg. Met de verzwakte ouderwetse mafiosie van Nivea en m$, die graag elkaars handje vasthouden door het platform te sluiten met behulp van DirectX, Nvidia3D en CUDA (PhysX), is daar dan nu AMD dat na jaren van slabakken eindelijk als een van de eerste fabrikanten duidelijk de belangen van de PC industrie behartigt. Vooral met het voortstuwen van OpenGL en OpenAL als evenknieën voor DirectX is er een toekomst mogelijk met minder compatibility problemen en meer efficiëntie. Dan spreken we nog niet over AMD's HD3D techniek die veel opener is dan Nivea's 3D techniek waar je niet alleen diep voor in de buidel moet tasten, je moet er vooral... diep voor in je buidel tasten!


[=] Om er een globaal einde aan te breien, wil ik graag deze kleine conclusie maken.

> Pc-gaming wordt vooral gedomineerd door een vaak iets oudere groep gamers, die niet alleen véél meer kennis hebben over computers, hardware, software, et cetera, maar vooral ook veel dieper op games in gaan. Games worden uitgespeeld en helemaal uitgegraven om vervolgens ook nog gemod te worden.
Nu, die groep heeft kennis genoeg om games te downloaden of een slim truukje te vinden om goedkoop een game binnen te krijgen. Daardoor lopen uitgevers inderdaad uitkomsten mis. Het kost echter enorme bergen met geld om daar achteraan te lopen

Veel slimmer zou zijn om de veel te hoge drempel die genomen moet worden door beginnende pc-gamers, flink te verlagen. Vooral het feit dat het haast onmogelijk is om voor een eerlijke prijs een degelijke game-pc te vinden, creëert een enorm hoge drempel. Op die manier verliest de industrie veel meer inkomsten dan dat er gegenereerd zou worden indien men de piraterij compleet zou kunnen uitwissen.

Dus, beste games-industrie: indien u pc-gaming verder zou willen trekken naar hogere hoogtes dan het ooit geweest is, dient het downloaden en sharen terug verbannen te worden naar de 'underground-scenes' en dient de instapdrempel voor pc-gaming zo laag mogelijk gemaakt te worden.

Mensen naar de console pushen beschouw ik niet als alternatief, want je weet wel: consoles suck.

Hitman, vaarwel!

Door Qurius op woensdag 15 juni 2011 14:32 - Reacties (20)
Categorie: Games, Views: 4.989

Aangezien het grootste tietenfestijn games-event in onzer melkwegstelsel zich recentelijk afgespeeld heeft, kan de pers op rust komen en eens rustig wat preview-artikelen schrijven. Zo krijgen wij, als lezers, eindelijk de mogelijkheid om eens rustig en objectief de aanstormende games te bekijken. Zo ook yours truly.

Op een rustige zondagmiddag, jeweetwel die dag dat iedereen zijn gras gaat maaien, zijn nieuwe hi-fi installatie test en 's avonds barbeknoeit, scrollde ik over de diverse frontpages van de gamesbizz. Zag ik daar toch niet zeker een preview van de nieuwste telg uit één van mijn meest geliefde games-series ? Hitman Absolution. Mijn hart maakte een sprongetje, mijn geslachtsdeel werd wakker en ik had plots Axe nodig vanwege voortijdige zweetlozing. Terwijl een stemmetje uit mijn cerebrale cortex "HITMAN!!11!!1!!! OMG OMG!!1!!!!111!", riep, bewoog mijn cursor heel rustig naar de link in de splashbox.

Ik bekeek de trailer en kon enkel denken: "Fantastisch, super, geweldig!", maar eenmaal ik de tekst begon te lezen veranderde mijn door-dopamine-gevoede-euforie al snel in woede, haat en vernietigingsdrang! Hoe durven ze! Hitman veranderen in een soort dumbed down Splinter Cell! Wat een lef, wat een pretenties!

Voor de onwetenden onder jullie: de aankomende Hitman: Absolution wordt een game gebaseerd op aaneensluitende levels. Kortom: de hele open-world gameplay die zo eigen is aan Hitman wordt totaal overboord gegooid om die verachtelijke console-bezitters een pleziertje te doen. Belachelijk.

De snoodaards bij IO-Interactive geven als reden dat Hitman te moeilijk zou zijn. Te moeilijk? Hitman? Ik denk dat het luchtcirculatie systeem in de kantoren van de deense ontwikkelaar eens nagekeken moet worden, aangezien enkel iemand met een flink zuurstof tekort, die op punt staat buiten westen te vallen, in staat is om zo'n debiele reden te geven.
Iemand die Hitman op 'easy' niet uitgespeeld krijgt, moet per direct een klas terug of ontslagen worden. Op de makkelijkste instelling krijg je alles zó voorgelegd, je moet enkel nog zelf de trekker over halen.

Hitman is juist Hitman vanwege de open wereld. Het maakt de game zo fantastisch, omdat je telkens een andere manier of een andere route kan gebruiken. Hoe vaak ik de missie in het opera-huis uit Blood Money wel niet opnieuw heb gespeeld. Nu eens kreeg ik hulp van de luster om mijn doelwit naar de eeuwige jachtvelden te sturen, dan weer kroop ik zelf -haast letterlijk- in de huid van een acteur, om met het aanzwellen van de muziek en plein publique mijn doelwit een luchtgat extra te geven. Wat een fantastische game.

http://img638.imageshack.us/img638/8985/leveldesign2010vs1993.jpg


Helaas is dat allemaal teveel gevraagd voor de massa's tien- en twaalfjarigen die zomaar even een playstation krijgen voor een goed rapport, of omdat ze hun veters kunnen strikken, jeweetwel, van die ongein.

Ik vind het zo jammer dat tegenwoordig alle games gecallofdutyficeerd moeten worden. Het gaat ten koste van de creativiteit en diversiviteit in de games-wereld. Battlefield was van oorsprong een echte game voor gigantische veldslagen met super-grote maps. In Bad Company 2 zijn die maps een flink stuk verkleint, omdat de arme consoletjes zulke grote maps met zo'n grote hoeveelheid aan spelers niet aankunnen. Medal of Honor is ook al die richting uit geschopt, gelukkig met weinig succes. Zo zijn er nog een hoop games.

Het moet tegenwoordig alleen maar sneller, goedkoper, eenvoudiger en makkelijker. Waar ik vroeger op de 'easy'-stand nog wel eens een paar busjes Axe nodig had, speel ik de meeste games tegenwoordig op 'hard' tussen neus en lippen door.

Gelukkig priemt er altijd wat zon door de wolken. Zo heb ik een tijdje terug de game 'Death to Spies' uitgespeeld. Hitman in de tweede wereldoorlog, as it should be. Aartsmoeilijk, maar o-zo-belonend met een torenhoge voldoening. Recenter zijn er games als The Witcher 2, die -zij het met enkele console-invloeden- ook nog die ouderwetse voldoening geven.

Dat games geconsolificeerd worden vind ik verschrikkelijk, maar daar kan ik nog mee leven. Het feit dat steeds meer games gericht zijn op één playtrough van vier uurtjes, met amper uitdaging, dat vind ik echt een zorgelijke ontwikkeling. Het haalt de essentie van een game onderuit. Je krijgt immers juist die voldoening, omdat je een flinke uitdaging bent aangegaan en hebt behaald. Je lichaam bedankt je dan met dopamine. Dat is immers de 'biologische' essentie van het gamen.

Ik hoop dat het tij weldra keert, maar met nieuwe consoles als de 'Wiiiii UUUU' vrees ik er een beetje voor.